ငါဟာတိတ္ဆိတ္မွု
မင္းတို့ရဲ့ ဆူညံသံေတြ ေခါက္သြားတာ
ငါ ေအးတိေအးစက္ ၾကည့္ေနတယ္
အပ်က္အယြင္းေတြ ပစ္စလက္ခတ္ ႀကဲသြားတဲ့
ေဟာဒီ ေခ်ာက္ကမ္းပါးထိပ္မွာေလ
မင္းတို့ရဲ့ သံမဏိေတြ ေနေရာင္ထဲ တ၀င္း၀င္း
ေပေပၚက ရွဲကနဲ ရွဲကနဲ စင္ထြက္တဲ့ မီးပြားေတြ
စာသားေတြ၊ ကုကၠားေတြ၊ ဧရာမ ဒ႑ာရီေတြ
ကႏၱာရထဲက ေျမြတစ္ေကာင္လို
၀မ္းဗိုက္ကို ၀က္သိုးခ်ဳပ္သြားတာ
ခြာသံေတြ၊ ေရာဂါဘယေတြ၊ ရာဂေတြ
အံ့မခန္း ေအာင္ျမင္မွု စာစုေတြ။
မင္းတို့ လိုရာမရေတာ့
မင္းတို့ ဖ်က္ဆီးသြားၾကတယ္
စကားလံုး အပိုင္းအစေတြ
၀ဏၰအက်ိဳးအေၾကေတြ
တြန့္လိမ္ေျခာက္ကပ္ေနတဲ့
ဗ်ည္းအရိုးစ သရကြက္ေတြ။
ကိုင္လိုက္ရင္ မင္းတို့လက္ေတြ
ရွဲကနဲ ေလာင္ကၽြမ္းသြားတာ
ငါဟာ တိတ္ဆိတ္မွု
မင္းတို့ရဲ့ ႏွလံုးသားေတြထဲ စိုက္၀င္ေနတဲ့
အဆိပ္လူးဆူးခၽၽြန္ ငါ့ဆက္သားေတြ
မျမင္ရတဲ့ အရိပ္ေအးခဲတိုင္းဟာ
ငါ့ဘာသာစကား
ငါဒီမွာ အၿမဲရွိတယ္
အံုနဲ့က်င္းနဲ့ မင္းတို့ လာလာရွာေနပါ
ငါဟာ တိတ္ဆိတ္မွု။ ။
ေဇယ်ာလင္း
Powered by FireStats
Leave a Reply